Ιβάνκο,δεν μας γράφτηκε μαζί

Ιβάνκο, δεν μας γράφτηκε μαζί.

Ζεις στα βουνά της Πουτίλα,

στη Βιζνίτσα,

εκεί που τα πηγάδια θυμούνται

παλιά τραγούδια και Πέμπτες με νερό.

Λες σε όλους πως ήμουν όμορφη στιγμή,

πως σου άρεσα,

πως ήταν ωραία όταν γελούσα.

Και ναι —

μερικές φορές τηλεφωνείς,

μερικές φορές γράφεις,

κάποτε με κούρασες,

τώρα απλώς χαμογελώ.

Νόμιζες πως θα πάμε μαζί

στην κρήνη για νερό,

ένα απλό θαύμα της καθημερινότητας.

Αλλά δεν θα πάμε ποτέ.

Εγώ είμαι στη Μολδαβία.

Σε παρέσυρα — και σε άφησα.

Και εδώ μαθαίνω αγγλικά,

αλλάζω σχέδια σαν δέρμα.

Θέλω νέο κινητό,

μια κονσόλα για παιχνίδι,

power bank για αντοχή,

σακίδιο χειραποσκευή

— γιατί η θάλασσα θέλει ελευθερία.

Έχω άλλα πλάνα για τη ζωή.

Θέλω τατουάζ στο χέρι,

piercing στη μύτη και στο χείλος,

μανικιούρ, πεντικιούρ,

μαλλιά που να λένε την αλήθεια μου.

Φαντάσου το.

Δεν θέλω βισιβάνκα.

Δεν λέω πως είμαι Ουκρανή.

Γιατί οι αληθινοί άνθρωποι

δεν πληγώνουν έτσι.

Οι μεγάλοι δεν βασανίζουν τους μικρούς.

Τα παιδιά μαθαίνουν σεβασμό,

όχι φόβο.

Τι σε νοιάζει αν ζωγραφίζω;

Τι σε νοιάζει αν ράβω;

Τι σε νοιάζει που τραγουδούσα;

Τι σε νοιάζει η ζωή μου;

Τι σε νοιάζει η υγεία μου;

Εξήγησέ μου.

Γιατί, χωρίς να ξέρεις την κατάστασή μου,

μου επιβάλλεις πράγματα

που οι γιατροί απαγόρευσαν αυστηρά;

Μου γράφεις λέξεις βαριές,

ξένες στο σώμα μου.

Αυτό δεν είναι φροντίδα.

Δεν θέλω πια να μιλάμε.

Γιατί αυτό που λες

δεν είναι αγάπη.