A BANJO SONG
Oh, dere‘ s lots o’ keer an’ trouble
In dis world to swaller down;
An’ ol’ Sorrer‘ s purty lively
In her way o’ gittin’ roun’.
Yet dere's times when I furgit em,—
Aches an’ pains an’ troubles all,—
An’ it's when I tek at ebenin’
My ol’ banjo f'om de wall.
‘ Bout de time dat night is fallin’
An’ my daily wu'k is done,
An’ above de shady hilltops
I kin see de settin’ sun;
When de quiet, restful shadders
Is beginnin’ jes’ to fall,—
Den I take de little banjo
F'om its place upon de wall.
Den my fam'ly gadders roun’ me
In de fadin’ o’ de light,
Ez I strike de strings to try‘ em
Ef dey all is tuned er-right.
An’ it seems we‘ re so nigh heaben
We kin hyeah de angels sing
When de music o’ dat banjo
Sets my cabin all er-ring.
An’ my wife an’ all de othahs,—
Male an’ female, small an’ big,—
Even up to gray-haired granny,
Seem jes’ boun’ to do a jig;
‘ Twell I change de style o’ music,
Change de movement an’ de time,
An’ de ringin’ little banjo
Plays an ol’ hea't-feelin’ hime.
An’ somehow my th'oat gits choky,
An’ a lump keeps tryin’ to rise
Lak it wan'ed to ketch de water
Dat was flowin’ to my eyes;
An’ I feel dat I could sorter
Knock de socks clean off o’ sin
Ez I hyeah my po’ ol’ granny
Wif huh tremblin’ voice jine in.
Den we all th'ow in our voices
Fu’ to he'p de chune out too,
Lak a big camp-meetin’ choiry
Tryin’ to sing a mou'nah th'oo.
An’ our th'oahts let out de music,
Sweet an’ solemn, loud an’ free,
‘ Twell de raftahs o’ my cabin
Echo wif de melody.
Oh, de music o’ de banjo,
Quick an’ deb'lish, solemn, slow,
Is de greates’ joy an’ solace
Dat a weary slave kin know!
So jes’ let me hyeah it ringin’,
Dough de chune be po’ an’ rough,
It's a pleasure; an’ de pleasures
O’ dis life is few enough.
Now, de blessed little angels
Up in heaben, we are told,
Do n't do nothin’ all dere lifetime
‘ Ceptin’ play on ha'ps o’ gold.
Now I think heaben‘ d be mo’ homelike
Ef we‘ d hyeah some music fall
F'om a real ol’ - fashioned banjo,
Like dat one upon de wall.