114

By Antonio Tebaldeo

Lasso, non basta ch'io ardo, che l'immenso

foco che me destrugge inforzo anchora:

ché i sospir', che soffiando escono ognhora,

il fanno al suo furor più fermo e intenso.

Donque tu, fiato impetüoso e denso,

sta' quieto tanto che la fiamma mora;

lassa a gli occhi mandar lacrime fuora,

che fieno a questo mal miglior compenso.

O stolto me, che l'amorosa face

spenger credo cum aqua! Arse già il fianco

del gran Neptun, che in mezo l'onde giace.

Su pur, suspir'! Nesun de vui sia stanco,

prestando aiuto al foco che mi sface:

ché se 'l duol fia magior, durarà manco.