153

By Niccolò de' Rossi

Fuçite, fuçite, ochie, non mirate

quando si spieca quella blonda treça

cum un disïo de sua adorneça

ch'à ne le carne blance e delicate:

sì che veçendosi tanta beltate

de sì medesma prende tal vageça

ch'alota çoiosa via più s'aveça

struçere mi e vui che lei amate.

Perché da quel deleto ch'ela sente

gi vene un riso nel volto dal core

alquanto vergognoso e sì piacente

che da dolçeça mia vita se more.

Oi, ochie mëi, non siate credente:

scampati primo ch'el vi ucida Amore.