167

By Niccolò de' Rossi

En povertate viva cum dolere

e per le carne gi vegna grand scabia,

d'onni prosperità possa cadere,

poi ne la fine se mora da rabia,

chi dà caxone ch'io perda vedere

la blanca rosa cum vermeia labia,

lei carçerando, sì ch'al mio parere

sì bel uçelo non fu mai in cabia.

Non reputo l'ençuria mia propia

ma di çasuno ennamorato core,

quando di questa donna non è copia:

ché l'aire turba e corèçassi Amore,

çetasi 'l tempo, va gi omini errando,

ché gi çilosi al bene à dato bando.