1863

By Giuseppe Gioachino Belli

Eh sora Nastasia. — Cosa ve dole? —

Inzomma? eh sora Nastasia! — Che vv'essce? —

Presto, ché vv'ho da dì cquattro parole. —

A nnoi, sentìmo cosa sò ste pressce. —

Me fate mette du' matasse ar zole? —

Magara, bbella mia; ma mm'arincressce

Ch'er tetto serv'a mmé. — Vvia, sò ddua sole... —

Sì, un po' ppiù in là: cquanno la luna cressce. —

Ma ssapete che ssete una cosaccia? —

Tirate er fiato a vvoi: ggiucate er zei. —

Sì, una scontenta, e vve lo dico in faccia. —

Nun z'aricorda ppiù de quel'affare?

Quer che llei fesce a nnoi, noi famo a llei.

Oggni nodo viè ar pettine, commare.