41. D'una alegra ragione.

By Auteur inconnu

D'una alegra ragione

comincio lo mio canto,

e 'l fin è alegro e 'l suon buon da gradire.

Alegra è la stagione,

ed eo alegro tanto,

che d'alegreza non por<r>ia partire.

Dèsi pur alegrare

chi vol tenere d'amore

e conquistare onore

o pregio da laudare;

dunqua, chi 'l suo amare

vuole ch'agia valore,

pinto porti a lo core

ciò ch'io dico in cantare.

Al mio parere amore

continovo è pensiero

e da placer si move primamente

e nel momento alore

al cor prende su' ostero

secondo che natura li consente;

e se la trova in bene

disposta ed ordinata,

sormonta ogne fiata

amore in vera spene;

e così cresce e vene

temenza, in prima nata,

d'ogni altra noi dot<t>ata

ch'amore in sè ritene.

Da poi ch'amore è nato

nel core de l'amante,

alegro stea sanza vanitate,

e zo tegna celato

per ditto e per sembiante,

e leal serva co molta onestate;

e sia bono servente,

s'amore li donasse

pena che lo provasse

s'amasse lealmente:

e credo certamente

che sua gioi non falsasse

a quello che trovasse

fedele o ver servente.

Questo è provato e vero

che pena nulla sente

lo sagio amante c'Amor sa servire;

ca la speranza altero

lo tene, e li consente

di pervenir gioioso al suo disire.

E se contra natura

crudel pena patisse,

non vor<r>ia si partisse

Amor, tanto ne cura.

Dunque, dolz' è rancura

ch'Amor dà a chi 'l servisse;

ma chi luna sentisse,

par<r>iali amara e dura.

Per ogne parte trovo

ch'è ciascun buono amato,

se 'n donna pone amor di valimento;

cotale amante provo

ch'è ric<c>o e meritato,

poi ch'al disire avesse mancamento:

ch'ella a lui fa venire

a dritto, prode e sagio,

e donali coragio

di fin pregio tenire,

e così il fa salire

in alto segnoragio

e di gentil paragio:

cotanto val servire.

Un punto, ciò che gira,

non ò detto d'amore;

ma questo poco porta

assai, chi ben pon mente.

E sia ciascun sac<c>ente

d'averli mente ac<c>orta.