76

By Maffio Venier

Son come xe talun ch'è roto in mar,

Che daspò una tempesta, una ruvina,

Su n'un pezzo de antena, o de carina,

El se mantegna vivo col nuar,

E daspò del patir e del stentar,

Zonto a forza de brazzi a la marina,

Vardando ben la vita soa meschina

El se mete rabioso a biastemar.

No perché l'è salvao da l'acque san,

Ma perché daspò haver mille tormenti

Scorsi per vadagnar, l'ha niente in man.

Cussì anca mi, daspò haver mile stenti

Passà per vadagnarve, assai lontan

Me trovo da quei chiari occhi lusenti.