86

By Niccolò de' Rossi

Com i' più penso e penso ne la mente

quanto m'è grave lo mi' destinato,

s'i' potese vorei esser no nato,

o morto, quando naqui, de presente;

ché lo mi' core tante pene sente

et è sì da dileto ralunçato,

che de mi stesso mi prende peccato:

cusì m'aiti Amor, cui son servente,

Floruça, che se mai ebi conforto,

da ti mi vene, e or mi l'ài tolto,

sì che non chero for ch'essere morto:

ché la me vita sì è lo to volto,

e s'i' nol veço, over ch'i' 'l veça torto,

sapi che eo non spero viver molto:

ché no pò essere, ço l'omo diçe,

che l'albore viva sença radiçe.