98

By Niccolò da Correggio

Le solitarie selve ombrose e oscure

e in esse il mormorio d'aure seconde

col tremolar di questa e quella fronde,

talor de gli ucellin dolci paure,

tanto me allevian le amorose cure

con le voci che spesso Ecco risponde,

che in lor vivo, e Natura non m'asconde

süavi fructi e limpide acque e pure.

Da le fecunde gregge e i pecti loro

sì dolce lacte con la bocca tiro,

che 'l nectar non invidio in pocul d'oro.

A le vostre academie io non aspiro:

cingasi el fronte pur, chi vòl, de aloro,

ché a me basta se qui manco suspiro.