Eiusdem Peregrini de Çambechariis sonettus duplex.
Vo con pensier più dubïoso e forte
Che non è morte — ma un stentato affanno
Tal che 'l malanno — e la mia dura sorte
Se voi ch'io porte — sença colpa inghanno.
Ch'io porto danno — e schivo le vie torte
Inme sono orte — cure che disfanno,
Né son storte — dal cuor dolente ch'ànno
La carne e 'l panno — e pur me stan consorte.
Oymè, dormendo e vegliando languisco
Ch'in lo gran vischio — d'amor son sommerso,
Né posso esser terso — sì gran duol patischo.
D'esta' tremischo — e d'inverno perverso
E sto, o diverso — sempre impoverischo,
Né virtù adischo — da contarlo in verso.