LXII

By Antonio Beccari

Antonio mio, ben veggio che le spise

te son sì minuite e 'l grand'onore

ch'hai recevuto da zascun segnore,

che già fo ben chi assai per men s'ancise.

Tu t'hai lassà condur a tal pendise

sol per tuo çoco e per tuo grand'errore,

e non pensi che beffe e desenore

non fûr già mai da povertà divise.

Poiché te piace, e io te vo' servire,

pregandote ch'al cor te faccia un smalto

de questo, per recordo al tuo fallire:

che se de basso mai retorni in alto,

non te lassare al vizio sì 'nvilire

che tu retorni a zò per tuo diffalto.

I' vo per trenta soldi: sta sì accorto

che, come giongo, corri tosto al porto.