SORDELLO DA GOITO (?): «Sirventese Lombardesco»
Poi qe neve ni glaza
non me pot far guizardo,
e qe dolzamentr' ardo
en l'amor qe m'abraza,
ben è rason q'eo faza
un sirventés lonbardo,
qé del proenzalesco
no m'acresco: – e fôra cosa nova,
q'om non trova – sirventés lombardesco.
Qu'a far pur cas' usaa,
hem q' om faza bon' ovra,
la mainera par povra;
ma qi a la fïaa
fa cosa devisaa,
dret è qu'onor nou·s covra:
per q'en logho de planto
ri' e canto, – per tornar en 'legreza
la grameza, – de cui remagn' a tanto.
Que bona fe m'ensegna
q'eo no pensa ni diga
zo q'Amor met' en briga,
ben o mals qe me'n vegna,
q'en tropo mal dir regna
una gente mendiga:
per qe me voio metre,
contra lettre – de razon vil e faosa,
a dir caosa – qe non è da omettre.
Quel no par qe ben ama,
qi à d'Amor novela
qe croia gente fela
lo met' en mala fama,
se d'ira no 'nd' aflama
e contra non favela:
per q'eo, qe l'ai oìa,
faliria – s'er non li fes de corso
lo socorso – q'eo plus far li poria.
Però, sol fose vero
quel qe m'è stäo scrito,
e' da me . . intero
qam lo pensé n'ò dito:
ma' e' no pres un pero
can en posi bel dito;
e così ne respondo
qe del mondo – vorïa qu'abisase:
sol mondase, – sì canterai zogondo.
Asa' be·m meraveio
com hom qe non desvaia
pò crere qu' Amor saia
for de dreto conseio
per brun ni per vermeio,
q'anc no faza plus vaia:
q'el è tanto valente
e plazente – qu'ognum se'n dé descreire
s'el pò creire – q'el li fala nïente.
Per qe 'l voler non movo
d'amar, ben q'eo ne mora,
e no mostro 'nde fora
la doia qu'en mi trovo,
anti la cel' e provo
al me' cor qe m'acora
que, s'el sofre, sia fermo
que d'enfermo – lo farà Amor sì 'legre,
q'un plu guegre – non è de qui a Fermo.
El me' cor se n' acorda,
e dis qe'l dolce viso
l'à sì pres' e conquiso,
qe senpres se'n recorda,
ni no se desacorda
per planto ni per riso
d'eserli fin e puro,
qé seguro – se ten q'el à gran doia
de l'enoia – qu'eo sent e sofr' e duro.
Prodom sïa seguro
q'eo no curo – vilana gente croia,
ben qu'enoia – me faza dar en scuro.