XI

By Guittone d'Arezzo

Tuttor, s'eo veglio o dormo,

de lei pensar non campo,

ch'amore 'n cor m'attacca;

e quel voler ho d'or, mo,

com di zappare 'n campo,

o di credere a tacca;

e ben sapemi, como

eo n'acquistasse ch'omo.

Ma che deritto n'ho?

Perch'eo non dico no

de lei servir mai dì:

dica chi vol: mal di'.

Bon ho deritto, so; ma

se 'n amar lei m'adduco

del cor tutto e de l'alma,

perch'è di valor somma,

eh, che piacere duco!

Dat'ho amor de l'alma,

che più m'ha, ma' che sé.

Ciò dia saver; ché, se

tor n'ho suo pregio magno,

per me onta magn'ho;

che sì ben m'ami, a dobbio

me' al cert'è, che dobbi'ho.

Om che pregio ama e po,

più che lègger en scola,

amor valeli pro;

ché più leggero è Po

a passar senza scola,

che lo mondo ad om pro

senz'amore, che dà

core e bisogno, da

sprovar valore e forzo;

perché alcun om, for zo,

che briga o travaglio agia,

se val, non varrea già.

Amor già per la gioia

che 'nde vegna, non laudo,

quanto per lo travaglio.

Ché per aver la gioia

ch'è tal, sua par no l'audo,

ver ch'eo varrea, travaglio,

s'eo la tenesse ad agio

bene sempre a meo agio:

poi tutte gioi l'om ha,

varrea, non vale oma':

terrà 'l grand'agio vile,

perché tal gioi' mal vil è.

Poso e travaglio mesto,

dato e tolto a bon modo,

sempre 'n piacere è me;

e de ciascun me sto

sì bonamente a modo,

che gran pagament'è 'n me.

E val, sembrame, meglio,

quanto riso ver meglio,

sperar, ch'aver d'amica;

ché poi n'ha, no 'nd'ha mica,

ver che sperava averne;

e de gran state a vern'è.

Scuro saccio che par lo

meo detto; ma che parlo

a chi s'entend'a me;

ché lo 'ngegno mio dà me

che me pur prove 'n onne

manera, e talent'honne.

Move, canzone, adessa,

e va en Arezzo ad essa,

da cui eo tegno ed ho

se 'n alcun ben me do;

e di che presto so

de tornar, se vol, so.