XXIV.
Chorea setanta quatro de setembre
Vintesie zurni, alora
Quando migrò de le done corona.
De lie cronicha feçen tuti amanti
Pianzendo e lagremando con gran guai,
Che fu coperta con sì oscuri manti
Claudendo i suo' bielli ochii ch'io mirai.
Po' ch'io non mori' non do' morir mai
Né patir maor tormento,
Che cossì morta ancor per lie me sprona.
Chorea LXXIIIJ de setembre
XXVJ zurni alora.