Myślałam, że to będzie na zawsze

Myślałam, że to będzie na zawsze,

że świat zatrzyma się z nami tu.

Twoje spojrzenie — jak ogień w ciszy,

co pali mnie od środka znów.

Mówiłeś słowa, które wierzyłam,

każde z nich było jak prawda w nas…

A teraz stoję sama w milczeniu,

i uczę się oddychać jeszcze raz.

Bo prawdziwa miłość nie krzyczy —

ona boli, kiedy odchodzi w cień.

Zostawia ślad gdzieś głęboko w duszy

i uczy, jak zacząć żyć od nowa, dzień po dniu, dzień po dniu…

Nie wiem, czy kiedyś zapomnisz o mnie,

ale ja już wiem jedno dziś —

że nawet jeśli mnie złamałeś,

to nadal potrafię się podnieść i iść.