CONTINUA EM GALANTEAR AQUELLA MARIQUITA FILHA DA ZABELONA, QUE JA ADIANTE DICEMO...
Quita, São Pedro me leve,
se eu me não morro por vós,
e por ser da vossa boca
um perpétuo Pica-flor.
Por isso me escandalizam
respostadas tão sem som,
pois aquilo, que mais quero,
nunca o acho a meu favor.
Mal me vai co’a vossa boca,
cos dentes inda pior,
pois dos dentes para dentro
nunca este amor vos entrou.
Servi-vos, Senhora Quita,
de ter-me um pouco de amor,
ao menos de consentir,
que eu vos tenha amor a vós.
Já me contento com pouco,
só quero, Quita, de vós,
que passemos a Catala,
e seja isto quando for.
Que quem esperou cinco anos
por um pequeno favor,
esperará por chegar-vos
mais, do que esperou Jacó.
Porém falai-me verdade,
que a uma mulher de primor
costumo pagar co’a vida
um carinho, um favor só.
Zombai vós da Zabelinha,
que me tem mortal rancor,
e odiosa a Portugal
só de Castela gostou.
Zombai vós de todo o mundo,
que o mundo nunca falou
verdade, e eu vo-la trato
nesta confissão de amor.