DESCONFIADO O VANIQUE DESTES CAVILLOSOS LOUVORES SE RETIROU DAQUELLA CONVERSAÇÃO...
Vós sois, João, tão ingrato,
que outro vos meteu a febre
para papar-vos a Lebre,
e a mim encaixar-me o gato:
temo deste falso trato,
que o vosso negócio quebre,
pois porque o mundo celebre
vossa tramóia sem par,
ao mundo me hei de queixar,
que vendeis gato por lebre.
Diz-me certo Badulaque,
que as Musas fugis de ouvir,
e eu sei, que por me fugir
vos valestes desse achaque:
tendo tão bom estoraque
hoje a caçoula da Musa,
que me condena, e acusa,
quem tal cousa me condena,
se Apolo me deu a pena,
e me ditou Aretusa?
Vós queixais-vos sem razão,
e sem causa vos sentis,
porque os versos, que ontem fiz,
são partos de uma afeição:
fugistes sem ocasião
inda por menos de um figo
só por ser meu inimigo,
e assim me destes um jeito
de dizer, que em vosso peito
não há amigo para amigo.
Toda a manhã esperei,
sem vos quereres chegar,
com que ou vós me heis de matar,
ou por vós me enforcarei:
espero, que vos verei
hoje à tarde às Laranjadas,
e inda que estão assustadas
as pedras, que aqui pisastes
da queda, que ontem levastes,
eu tomarei as pedradas.