Balalıq aqqında

Baba yoq edi, dostlar da yoq edi — bir azacıq hüzün,

Ammo mende qızıl pluș Ayıqçıq bar edi — işte bütün kapitalım!

Ol menim sirlerimni de, oy-fikirlerimni de diñler edi,

Sessiz müşavir — maaşsız, tatlı, amma daima hazır.

Küçükçaqlıqta azacıq qıskançlıq bar edi: „Men en iyisiman!”,

Halbuki mende yoq edi: ne konstruktor, ne Pikachu.

Ablamnıñ Teletubbiesleri evni tolturğan edi,

Men ise bir küncde titreyatqan gece lambasınen yaşay idim.

Ana bir künü maña boz Nokia berdi,

Arama içün telefon — sade, amma menim özümniki.

Mektepte külerler edi: „Haha, knopkalı? Antika mı bu?”

Men ise içimden: „Sende yahşımı var? Bir toqtap tur, qardaş.”

Evveller hepimiz knopkalı gezer edik — Avropa bizi tanımağan,

Öz-özünü köstermek — yasak meyve kibi edi.

Mektep formasınıñ boz rengine tayanamay edim,

„Sovet-kokusu” ketmegen memlekette özgeçelik yoq edi.

Lekin şimdi…

Şimdi sevimli renklermende — şadım, erkinim!

Teşekkür, Ey Rabbim, bu nurğa batqan hayata!

Efsaneler oqıyman, ilimiy sirler açaman,

„Sevgi Hadiaları” — yürekni yumşatan hazinedir.

Qızıl Ayıqçıq ketti keçmişke,

Lekin şimdi bende Tavşançıq bar — puf-puf yürekli.

Men onı „Quyaqlı” dep atayım — sevgi işte böyle çıqadı.

Vlad da, sınıfdaşım, maña öyle dep ayta — qızıqaralı dünya.

Artıq tek qız degilim — Yılanman, Kobraman,

Pantereman — ablamnen yolımız çetindi.

Lekin bu yeni hayatta quvvet de, irade de menim,

Keçmiş ise tütmek kibi havada dağılıp ketti.

Qızıl Ayıqçıq balalıqta qaldı,

Sırdaşım edi o günlerde.

Şimdi yastıq üstünde menim Quyaqlım yatadır,

Puflu Tavşançıq — yeni saltanatnıñ şahzadesi.

Onı quçaqlayım — sükût eder, amma eşiter,

Vlad da maña „Quyaqlım” dep ayta.

Bu zaman — sıcaq, tatlı, özümge yaray,

Çünki meni olarnıñ körgeni kibi qabul eteler.

Şimdi menim dünyam — ucsuz-buçsuz kütüphane,

Oqmağa böyle sevecegimi hiç bilmegen edim.

Efsaneler — cannı tirilter,

İlimiy kitaplar — fikrimni qanatlandırır.

„Sevgi Hadiaları” — latiflik ve hikmet,

Sevginin altından daa qıymetli olğanını añlata.

Kitaplarden mana, güzellik izleyim,

Er bir satır — nur kibi içime kirer.

Şükran saña, Ey Rabbim, bu imkân içün —

Renkler içinde yaşamaq içün, bozluqta digil.

Artıq „Kobra” ya da „Pantera” degil tek,

Belki öz içinde bahtını tapan qızman.