Tatu, ya rokamy tebe shukayu

Tatu, ya rokamy tebe shukayu v tyshi,

Krizʹ spohady i krizʹ bilʹ.

Im'ya moyeyi materi davno zminylosya,

A ya zalyshylasya movchaznoyu dytynoyu.

Vona zhyve z inshym,

Kholodnym cholovikom, ne takym, yak moye sertse.

Vona kokhaye yiyi, a ne mene,

I ya ne znayu, chomu vona obrala lyshe mene takoyu.

Vona zrobyla mene tinnyu v chuzhomu budynku,

Shchob prybyraty, movchaty, ne hovoryty nichoho pohanoho.

"Prybyraty, hotuvaty, buty khoroshoyu",

Ale khto ya v tsykh slovakh?

Meni ne dozvoleno buty soboyu,

Nosyty sukni, buty vilʹnishoyu v svoyikh krokakh.

Meni dano lyshe dzhynsy ta tyshu,

Niby moyi mriyi zaboroneni v zhytti.

Ale ya ne tinʹ, ya ne sluzhnytsya,

YA divchyna z dusheyu ta mriyamy na sontsi.

YA rumun, ya zhyvyy, ya vohonʹ i slovo,

YA ne mozhu zhyty lyshe tak, yak khochutʹ inshi na zemli.

Otche, yakshcho ty kolysʹ pochuyesh mene u svoyikh dumkakh,

Znay, shcho ya vse shche tut.

YA ne proshu bahato — prosto shchob mene bachyly,

Ne zlamanym, ne malenʹkym, ne nevidomym.